حضرت مریم در انجیل متی
مریم در نسب‌نامه عیسی
انجیل متی با نسب‌نامه عیسی آغاز می‌شود (متی ۱:۱–۱۷). در پایان این فهرست، نویسنده از یوسف سخن می‌گوید که شوهر مریم بود و «عیسی که مسیح خوانده می‌شود» از مریم زاده شد (متی ۱:۱۶). این صورت‌بندی با الگوی معمول نسب‌نامه که نسل‌ها را از پدران پی می‌گیرد تفاوت دارد و زمینه روایت بعدی درباره تولد عیسی را فراهم می‌کند. متن، مریم را مادر عیسی معرفی می‌کند و در عین حال نقش یوسف را در خانواده و در پذیرش کودک توضیح می‌دهد.
تولد از مریم و پیام فرشته به یوسف
متی ۱:۱۸–۲۵ می‌گوید مریم، پیش از آنکه با یوسف هم‌خانه شود، به‌واسطه روح‌القدس باردار شد. یوسف که مردی پارسا توصیف می‌شود، ابتدا قصد داشت بی‌سروصدا از او جدا شود؛ اما فرشته‌ای در خواب به او گفت از پذیرفتن مریم نهراسد، زیرا آنچه در او پدید آمده از روح‌القدس است. این نکته را باید دقیق گفت: در متی، فرشته در خواب به یوسف پیام می‌دهد؛ روایت گفت‌وگوی مستقیم جبرائیل با مریم در انجیل لوقا آمده است.
فرشته به یوسف می‌گوید نام کودک را عیسی بگذارد، زیرا او قوم خود را از گناهانشان نجات خواهد داد. متی همچنین تولد را در پیوند با عبارت «عمانوئیل» توضیح می‌دهد، یعنی «خدا با ماست» (متی ۱:۲۱–۲۳). انجیل در ادامه از ماندن یوسف با مریم و نام‌گذاری کودک سخن می‌گوید (متی ۱:۲۴–۲۵).
مریم در روایت کودکی عیسی
در داستان دیدار مجوسان، آنان کودک را «با مریم، مادرش» می‌یابند و در برابر او کرنش می‌کنند (متی ۲:۱–۱۲). سپس یوسف، بنا بر هشدار فرشته، کودک و مادرش را به مصر می‌برد؛ پس از مرگ هیرودیس نیز خانواده به سرزمین اسرائیل بازمی‌گردد و در ناصره سکونت می‌کند (متی ۲:۱۳–۱۵، ۱۹–۲۳). متی اطلاعاتی درباره احساسات یا گفت‌وگوهای مریم در این رویدادها نمی‌دهد؛ بنابراین بهتر است جزئیاتی فراتر از متن به روایت افزوده نشود.
حضرت مریم در انجیل مرقس
«پسر مریم» و فضای اجتماعی روایت
مرقس روایت تولد عیسی را نقل نمی‌کند. در ناصره، مردم از عیسی با عنوان «پسر مریم» یاد می‌کنند و از برادران و خواهران او نیز نام می‌برند (مرقس ۶:۱–۶). این عبارت در متن حاضر است، اما تفسیر دقیق دلیل انتخاب آن محل بحث مفسران است؛ نباید از آن به‌تنهایی نتیجه‌ای قطعی درباره وضعیت خانوادگی یا نگاه مردم گرفت.
مادر و برادران عیسی
در مرقس ۳:۲۰–۳۵، مادر و برادران عیسی می‌آیند و او را می‌جویند. عیسی با اشاره به شاگردان می‌گوید هرکس اراده خدا را به‌جا آورد، برادر و خواهر و مادر اوست. این سخن، تعریف خانواده روحانی را گسترش می‌دهد و بر اطاعت از خدا تأکید می‌کند؛ متن را نباید به‌گونه‌ای خواند که گویی عیسی مادر خود را طرد می‌کند. واژه «برادران» نیز در سنت‌های مسیحی تفسیرهای متفاوتی داشته است: بسیاری از پروتستان‌ها آن را برادران زیستی می‌دانند، در حالی که سنت کاتولیکی معمولاً آنان را خویشاوندان نزدیک تفسیر می‌کند و سنت ارتدوکس غالباً از فرزندان پیشین یوسف سخن می‌گوید. این اختلاف، از تفاوت در خواندن متن و سنت کلیسایی ناشی می‌شود.
حضرت مریم در انجیل لوقا
بشارت فرشته جبرائیل به مریم
لوقا بیش از دیگر اناجیل درباره مریم روایت دارد. جبرائیل در ناصره به مریم، دختری نامزدشده با یوسف، بشارت می‌دهد که پسری خواهد زایید و او را عیسی خواهد نامید؛ کودک «پسر خدای متعال» خوانده خواهد شد (لوقا ۱:۲۶–۳۳). سلام فرشته در ترجمه‌های فارسی گوناگون به صورت‌هایی مانند «سلام بر تو، ای برخوردار از فیض» آمده است. مریم می‌پرسد این امر چگونه رخ خواهد داد، و فرشته از عمل روح‌القدس سخن می‌گوید (لوقا ۱:۳۴–۳۷).
پاسخ مریم، «اینک کنیز خداوندم؛ بر من بر وفق سخن تو بشود» (لوقا ۱:۳۸)، بیانگر پذیرش مأموریتی است که در روایت به او سپرده شده است. این صحنه هم پرسش مریم را ثبت می‌کند و هم اعتماد او را به وعده خدا نشان می‌دهد. «کنیز» در این عبارت ترجمه واژه‌ای است که می‌تواند معنای خدمتگزار یا بنده را برساند؛ در بافت روایت، سخن از فروتنی و پذیرش اراده الهی است.
ملاقات مریم و الیزابت
مریم به دیدار الیزابت می‌رود. هنگامی که سلام او را می‌شنود، کودک در رحم الیزابت به حرکت درمی‌آید و الیزابت، پر از روح‌القدس، مریم را «مبارک در میان زنان» و کودک او را مبارک می‌خواند. او همچنین می‌گوید: «مادر خداوند من» به نزد من می‌آید (لوقا ۱:۳۹–۴۵). عبارت «خداوند من» در این روایت عنوانی برای عیسی است؛ بعدها الهیات مسیحی از آن در بحث درباره عنوان مریم به‌عنوان «مادر خدا» (Theotokos، زاینده خدا) بهره گرفت. این عنوان درباره هویت مسیح است، نه اینکه مریم منشأ الوهیت او باشد.
سرود مریم، یا Magnificat
سرود مریم در لوقا ۱:۴۶–۵۵ با شادی او در خداوند آغاز می‌شود. مریم از توجه خدا به فروتنی «کنیز خود» می‌گوید و بزرگی، رحمت و وفاداری خدا را می‌ستاید. سرود، تصویری از وارونگی ارزش‌های جهان ترسیم می‌کند: قدرتمندان فرو می‌افتند، فروتنان سربلند می‌شوند و گرسنگان از نعمت بهره می‌برند. مضمون‌های آن با سرود حَنّا در اول سموئیل ۲:۱–۱۰ پیوند ادبی و الهیاتی دارد؛ هر دو متن، قدرت خدا و یاری او به نیازمندان را برجسته می‌کنند. این سرود که به نام لاتینی Magnificat شناخته می‌شود، در عبادت سنت‌های مختلف مسیحی نیز جایگاه یافته است.
تولد عیسی در بیت‌لحم و تأمل مریم
لوقا ۲:۱–۲۰ روایت می‌کند که یوسف و مریم برای سرشماری به بیت‌لحم رفتند و در همان‌جا عیسی زاده شد. مریم کودک را در قنداق پیچید و در آخور خواباند، زیرا جایی در مهمان‌سرا برای آنان نبود. شبانان پس از شنیدن خبر فرشته به دیدار کودک آمدند. مریم، برخلاف کسانی که تنها شگفت‌زده می‌شدند، این رویدادها و سخنان را در دل خود نگاه می‌داشت و درباره‌شان می‌اندیشید (لوقا ۲:۱۹). این تصویر، مریم را نه فقط دریافت‌کننده خبر، بلکه زنی نشان می‌دهد که در پی فهم معنای رویدادهاست.
تقدیم عیسی در معبد و پیشگویی شمعون
یوسف و مریم کودک را مطابق شریعت به اورشلیم می‌آورند. شمعون عیسی را برمی‌گیرد و از نجاتی سخن می‌گوید که برای قوم‌ها و اسرائیل آماده شده است. سپس به مریم می‌گوید که رنج و مخالفت در آینده آشکار خواهد شد و «شمشیری» از جان او خواهد گذشت (لوقا ۲:۲۲–۳۵). متن به‌صراحت جزئیات این شمشیر را شرح نمی‌دهد؛ تفسیر مسیحی معمولاً آن را نشانه رنج عمیق مریم، به‌ویژه هنگام دیدن رنج و مرگ عیسی، می‌داند. در برخی سنت‌ها، این سخن با تأمل در رنج مریم پیوند خورده است.
یافتن عیسی در معبد
هنگامی که عیسی دوازده‌ساله بود، خانواده برای عید فصح به اورشلیم رفت. پس از بازگشت، مریم و یوسف دریافتند که او در میان همراهانشان نیست و پس از جست‌وجو او را در معبد یافتند. مریم از نگرانی خود می‌گوید و عیسی پاسخ می‌دهد که باید در امور پدرش باشد. لوقا می‌افزاید که مریم این سخنان را در دل نگاه داشت و عیسی با آنان به ناصره بازگشت و مطیعشان بود (لوقا ۲:۴۱–۵۲). روایت هم آگاهی ویژه عیسی از رابطه‌اش با پدر را بیان می‌کند و هم پیوند خانوادگی او را نشان می‌دهد.
خانواده عیسی و شنیدن کلام خدا
در لوقا ۸:۱۹–۲۱، مادر و برادران عیسی می‌خواهند او را ببینند. عیسی پاسخ می‌دهد که مادر و برادرانش کسانی‌اند که کلام خدا را می‌شنوند و به آن عمل می‌کنند. این سخن، مانند مرقس، درباره گسترش مفهوم خانواده ایمانی است؛ شنیدن و به‌جا آوردن کلام، معیار عضویت در این خانواده معرفی می‌شود. از متن نمی‌توان نتیجه گرفت که نسبت خانوادگی مریم با عیسی بی‌اهمیت یا انکار شده است.
حضرت مریم در انجیل یوحنا
عروسی قانا
در یوحنا ۲:۱–۱۲، مریم در عروسی قانا حضور دارد و به عیسی می‌گوید که شراب تمام شده است. پاسخ عیسی از «ساعت» او سخن می‌گوید؛ مفهومی که در انجیل یوحنا به زمان آشکار شدن مأموریت و جلال عیسی پیوند می‌خورد. مریم به خادمان می‌گوید: «هرچه به شما گوید، انجام دهید.» عیسی آب را به شراب تبدیل می‌کند و یوحنا این رخداد را نخستین نشانه او می‌نامد. در سطح مستقیم روایت، مریم نیاز را مطرح می‌کند و خادمان را به اطاعت از عیسی فرامی‌خواند. تفسیرهای الهیاتی در اینجا نقش میانجی‌گرانه یا نمادین برای او می‌بینند، اما این برداشت باید از گزارش صریح متن جدا نگه داشته شود.
خانواده عیسی در یوحنا
یوحنا ۷:۱–۱۰ از برادران عیسی سخن می‌گوید که در آغاز به او ایمان نداشتند و او را به رفتن به یهودیه تشویق می‌کردند. این بخش مریم را نام نمی‌برد؛ بنابراین نباید اطلاعات آن را به‌عنوان روایتی درباره حضور مریم بازگو کرد. در مقایسه با اناجیل هم‌نوا، یوحنا صحنه‌های متفاوتی از خانواده عیسی را برمی‌گزیند و به مادر او در قانا و پای صلیب توجه ویژه دارد.
مریم در پای صلیب
یوحنا ۱۹:۲۵–۲۷ از ایستادن مادر عیسی کنار صلیب، همراه با چند زن و شاگرد محبوب، خبر می‌دهد. عیسی مادرش را به شاگرد می‌سپارد و به شاگرد می‌گوید او را همچون مادر خود بپذیرد؛ از آن ساعت، شاگرد او را به خانه خود می‌برد. در سطح تاریخی و مستقیم، این صحنه از تدبیر عیسی برای مراقبت از مادرش در لحظه مرگ حکایت دارد. در تفسیر کاتولیکی، این پیوند گاه نمادی از مادر بودن مریم برای کلیسا و شاگردان دانسته می‌شود؛ این معنای نمادین به معنای حذف معنای خانوادگی و تاریخی روایت نیست.
حضرت مریم در کتاب اعمال رسولان
حضور مریم میان شاگردان
پس از صعود عیسی، رسولان به اورشلیم بازمی‌گردند. اعمال رسولان ۱:۱۲–۱۴ از گروهی سخن می‌گوید که با یکدل در دعا پایدارند؛ در میان آنان «مریم، مادر عیسی» و برادران او نیز حضور دارند. این روشن‌ترین گزارش درباره مریم پس از رستاخیز و صعود عیسی است. متن بر دعا و همراهی جامعه ایمانداران تأکید می‌کند، اما شرحی از سخنان یا نقش رهبری مریم ارائه نمی‌دهد.
اعمال ۲ روایت روز پنطیکاست و نزول روح‌القدس را نقل می‌کند، اما در آن فصل نام مریم به‌طور مشخص ذکر نمی‌شود. از آنجا که او در جمع دعاگویان اعمال ۱:۱۴ حضور دارد، برخی سنت‌ها حضورش را در رویداد بعدی محتمل یا الهیاتی مهم می‌دانند؛ بااین‌حال، نباید گفت متن اعمال به‌صراحت او را در صحنه پنطیکاست توصیف می‌کند. آنچه صریح است، حضور مریم در انتظار و دعای جمعی پیش از آن رویداد است.
اشاره‌های دیگر عهد جدید به مریم
«متولد از زن» در نامه غلاطیان
پولس در غلاطیان ۴:۴ می‌نویسد که خدا پسر خود را فرستاد، «متولد از زن» و زیر شریعت. پولس نام مریم را ذکر نمی‌کند؛ شناسایی او به‌عنوان زنی که در تولد انسانی عیسی نقش دارد، از تفسیر متن و هماهنگی آن با اناجیل به دست می‌آید. تأکید عبارت در بافت نامه، انسانیت واقعی مسیح و ورود او به وضعیت انسانی و شریعت است.
زن در مکاشفه یوحنا
مکاشفه ۱۲:۱–۱۷ از زنی پوشیده از آفتاب، اژدها و فرزندی که قرار است بر قوم‌ها فرمان براند سخن می‌گوید. این فصل نمادین است و تفسیرهای گوناگونی دارد: زن می‌تواند نماینده اسرائیل، قوم خدا یا کلیسا باشد؛ در برخی سنت‌های مسیحی، تصویر او با مریم نیز پیوند می‌خورد، زیرا مریم مادر مسیح است. بااین‌حال، محدود کردن تمام فصل به مریم، بدون توجه به نمادپردازی و زمینه کتاب مکاشفه، تصویر متن را بیش از اندازه تنگ می‌کند.
تصویر حضرت مریم در عهد جدید
روایت‌های بررسی‌شده چند ویژگی ایمانی را برجسته می‌کنند:
- ایمان به وعده خدا: پاسخ مریم به بشارت جبرائیل، پذیرش وعده‌ای فراتر از فهم عادی است (لوقا ۱:۳۴–۳۸).
- فروتنی و پذیرش اراده الهی: تعبیر «کنیز خداوند» در لوقا ۱:۳۸ نشان‌دهنده آمادگی او برای خدمت است.
- ستایش و امید: سرود Magnificat خدا را به‌سبب رحمت و توجهش به فروتنان می‌ستاید (لوقا ۱:۴۶–۵۵).
- تأمل در رویدادها: مریم سخنان مربوط به تولد عیسی و تجربه یافتن او در معبد را در دل نگاه می‌دارد (لوقا ۲:۱۹، ۵۱).
- وفاداری در رنج: حضور او در پای صلیب، در روایت یوحنا، نشانه همراهی با عیسی در لحظه رنج است (یوحنا ۱۹:۲۵–۲۷).
- حضور در جامعه ایمانداران: او پس از صعود در دعا با شاگردان همراه است (اعمال ۱:۱۴).
- توجه به نیاز دیگران: در قانا، مریم کمبود شراب را مطرح می‌کند و خادمان را به پیروی از سخن عیسی فرامی‌خواند (یوحنا ۲:۳–۵).
متن عهد جدید و آموزه‌های کلیسا درباره مریم
جدول زیر میان گزارش صریح کتاب مقدس و برداشت‌ها یا آموزه‌های بعدی تمایز می‌گذارد. نبود گزارشی مستقیم در عهد جدید، به‌خودی‌خود اثبات نادرستی یک آموزه در سنت کلیسایی نیست؛ بلکه نشان می‌دهد آن آموزه بر پایه منابع و استدلال‌های گسترده‌تری نیز تبیین شده است.
| موضوع | اطلاعات مستقیم عهد جدید | آموزه یا تفسیر کلیسایی |
|---|---|---|
| مریم، مادر عیسی | متی و لوقا تولد عیسی از مریم را روایت می‌کنند. | همه سنت‌های اصلی مسیحی مادری مریم را می‌پذیرند؛ جایگاه الهیاتی او متفاوت تبیین می‌شود. |
| مادر خدا (Theotokos) | الیزابت مریم را «مادر خداوند من» می‌خواند (لوقا ۱:۴۳). | شورای افسس در سال ۴۳۱ عنوان Theotokos را در چارچوب دفاع از وحدت شخص مسیح تأیید کرد. |
| باکرگی همیشگی | متی ۱:۱۸–۲۵ و لوقا ۱:۲۶–۳۸ تولد عیسی را پیش از زندگی زناشویی مریم و یوسف روایت می‌کنند؛ متن درباره تمام عمر مریم تصریح مستقیم ندارد. | کاتولیک‌ها و ارتدوکس‌ها عموماً باکرگی همیشگی را می‌پذیرند؛ بیشتر پروتستان‌ها متن‌های مربوط به «برادران» را متفاوت می‌خوانند، هرچند دیدگاه‌های پروتستانی یکسان نیست. |
| لقاح پاک | عهد جدید آموزه را با این اصطلاح و صورت‌بندی مستقیم بیان نمی‌کند. | در کلیسای کاتولیک، این آموزه به معنای محفوظ ماندن مریم از گناه نخستین از نخستین لحظه وجود اوست. |
| عروج مریم | گزارش صریحی از عروج مریم در عهد جدید وجود ندارد. | کلیسای کاتولیک عروج جسم و جان او را آموزه رسمی می‌داند؛ ارتدوکس‌ها عموماً از «خواب یا انتقال مریم» در چارچوب سنت خود سخن می‌گویند. |
| شفاعت مریم | قانا و دیگر روایات، نقش مریم را در رخدادهای انجیل نشان می‌دهند، اما دستور صریحی درباره درخواست شفاعت از او در این متون نیست. | شفاعت مریم در سنت عبادی و الهیاتی کاتولیکی و ارتدوکسی گسترش یافته؛ پروتستان‌ها در این موضوع دیدگاه‌های متنوعی دارند و بسیاری بر وساطت یگانه مسیح تأکید می‌کنند. |
| مادر کلیسا | یوحنا ۱۹:۲۵–۲۷ سپردن مادر عیسی به شاگرد محبوب را گزارش می‌کند. | تفسیر نمادین این صحنه، مریم را مادر شاگردان یا کلیسا می‌خواند؛ این عنوان از خود عبارت صریح روایت فراتر می‌رود. |
دیدگاه‌های مسیحی درباره مریم
دیدگاه کاتولیک
در الهیات کاتولیکی، روایت‌های لوقا و یوحنا در کنار سنت مقدس و آموزه رسمی کلیسا خوانده می‌شوند. مریم به‌عنوان مادر خدا، نمونه ایمان و مادر روحانی کلیسا جایگاه مهمی دارد. قانون اساسی کلیسایی Lumen Gentium، به‌ویژه فصل هشتم، درباره نقش مریم در راز مسیح و کلیسا بحث می‌کند. آموزه‌های تکامل‌یافته مریم‌شناختی بر تفسیر کتاب مقدس، سنت و تعریف‌های رسمی کلیسا تکیه دارند.
دیدگاه ارتدوکس
در کلیساهای ارتدوکس، عنوان Theotokos و جایگاه مریم در عبادت و سرودهای کلیسایی اهمیت ویژه‌ای دارد. متون اناجیل در چارچوب سنت پدران کلیسا و عبادت خوانده می‌شوند. تبیین جزئیات بعضی آموزه‌ها و اصطلاحات با رویکرد کاتولیکی تفاوت‌هایی دارد؛ همچنین درون جهان ارتدوکس، زبان و تأکیدهای محلی ممکن است یکسان نباشد.
دیدگاه پروتستان
بسیاری از پروتستان‌ها بر اقتدار کتاب مقدس تأکید می‌کنند و مریم را مادر عیسی و نمونه‌ای از ایمان و اطاعت می‌دانند. درباره باکرگی همیشگی، شفاعت، لقاح پاک و عروج، توافق عمومی میان پروتستان‌ها وجود ندارد. برخی از مفسران پروتستانی آموزه‌هایی را که در متن عهد جدید صریح نمی‌بینند نمی‌پذیرند؛ برخی دیگر در ارزیابی تاریخی و نمادین متون دیدگاه‌های متفاوتی دارند. بنابراین نباید همه کلیساهای پروتستان را یک‌صدا توصیف کرد.
برای مطالعه بیشتر درباره تفاوت میان روایت کتاب مقدسی و آموزه‌های رسمی می‌توان به مقاله حضرت مریم در کلیسای کاتولیک مراجعه کرد. اگر صفحات مرتبط در وب‌سایت موجود باشند، موضوعاتی چون مژده حضرت مریم، مریم، الگوی دعای مسیحی و فرازهایی از کتاب مقدس درباره مریم نیز می‌توانند مسیر مطالعه را گسترش دهند. این نشانی‌ها باید پیش از انتشار با URL واقعی صفحات سایت تطبیق داده شوند.
پرسش‌های متداول
۱. حضرت مریم در کدام کتاب‌های عهد جدید معرفی شده است؟
او در متی، مرقس، لوقا، یوحنا و اعمال رسولان حضور دارد. پولس در غلاطیان ۴:۴ به «متولد از زن» اشاره می‌کند، اما نام مریم را نمی‌آورد.
۲. کدام انجیل اطلاعات بیشتری درباره مریم ارائه می‌دهد؟
انجیل لوقا بیشترین روایت‌های پیوسته را درباره بشارت، ملاقات با الیزابت، سرود مریم، تولد عیسی و کودکی او نقل می‌کند.
۳. آیا بشارت فرشته جبرائیل به مریم در هر چهار انجیل آمده است؟
خیر. گفت‌وگوی جبرائیل با مریم در لوقا ۱:۲۶–۳۸ آمده است. متی ۱:۱۸–۲۵ از پیام فرشته به یوسف در خواب سخن می‌گوید، نه از بشارت مستقیم به مریم.
۴. مریم در زمان تولد عیسی کجا حضور داشت؟
لوقا می‌گوید تولد در بیت‌لحم روی داد و مریم کودک را در آخور خواباند (لوقا ۲:۱–۷). متی نیز کودک را با مادرش در خانه‌ای در روایت دیدار مجوسان نشان می‌دهد (متی ۲:۱۱).
۵. سرود Magnificat چیست و در کدام انجیل آمده است؟
Magnificat سرود ستایش مریم است که با شادی او در خداوند آغاز می‌شود و رحمت و عدالت خدا را می‌ستاید؛ متن آن در لوقا ۱:۴۶–۵۵ آمده است.
۶. منظور از «مادر خداوند من» در لوقا ۱:۴۳ چیست؟
الیزابت این عبارت را درباره مریم به‌کار می‌برد و به عیسیِ در رحم او اشاره می‌کند. سنت مسیحی از این آیه در بحث درباره عنوان Theotokos بهره گرفته است؛ عنوانی که بر هویت مسیح تأکید دارد.
۷. پیشگویی شمشیر در لوقا ۲:۳۵ چه معنایی دارد؟
شمعون به رنجی اشاره می‌کند که از جان مریم خواهد گذشت. تفسیر سنتی آن را نشانه اندوه مریم در مواجهه با مخالفت و رنج عیسی می‌داند، اما خود متن جزئیات بیشتری نمی‌دهد.
۸. نقش مریم در معجزه عروسی قانا چه بود؟
او کمبود شراب را به عیسی اطلاع می‌دهد و به خادمان می‌گوید از او اطاعت کنند. سپس عیسی نشانه نخست خود را انجام می‌دهد (یوحنا ۲:۱–۱۲).
۹. چرا مریم در پای صلیب حضور داشت؟
یوحنا ۱۹:۲۵–۲۷ حضور او را ثبت می‌کند، اما دلیل سفر یا حضورش را شرح نمی‌دهد. در همان صحنه، عیسی او را به شاگرد محبوب می‌سپارد.
۱۰. آیا مریم پس از صعود عیسی در میان شاگردان بود؟
بله. اعمال رسولان ۱:۱۴ او را در میان زنان، رسولان و برادران عیسی، مشغول دعا، معرفی می‌کند.
۱۱. آیا عهد جدید درباره عروج مریم سخن می‌گوید؟
خیر؛ عهد جدید گزارش مستقیم و صریحی درباره عروج مریم ندارد. این آموزه در سنت کلیسایی بر منابع و استدلال‌های الهیاتی دیگری نیز تکیه دارد.
۱۲. آیا پولس رسول نام مریم را در نامه‌های خود ذکر کرده است؟
در نامه‌های پولس نام مریم به‌صراحت ذکر نشده است. غلاطیان ۴:۴ از مسیحی سخن می‌گوید که «متولد از زن» شد.
