چرا شناخت عیسی مسیح اهمیت دارد؟
برای پاسخ به پرسش «عیسی مسیح کیست؟» باید هم زندگی او را در بافت تاریخی قرن نخست دید و هم اعتراف ایمانی مسیحیان را شناخت. چهار انجیلِ متی، مرقس، لوقا و یوحنا مهم‌ترین روایت‌های عهد جدید درباره سخنان، کردار، مرگ و رستاخیز او هستند. واژه «انجیل» به معنای «خبر خوش» است: بشارت به پادشاهی خدا و نجاتی که مسیحیان در عیسی می‌بینند. مسیحیت صرفاً مجموعه‌ای از قواعد اخلاقی نیست؛ در مرکز آن شخص عیسی و رابطه انسان با خدا از راه او قرار دارد.
در این مقاله، گزارش‌های کتاب مقدسی، پژوهش تاریخی و آموزه رسمی کلیسای کاتولیک از یکدیگر متمایز می‌شوند. برای آشنایی پایه‌ای با متون، به مطلب پیشنهادی کتاب مقدس و عهد جدید و نیز انجیل چیست؟ مراجعه کنید؛ اگر این صفحات در وب‌سایت منتشر نشده‌اند، عنوان آن‌ها را به‌عنوان موضوع پیشنهادی لینک داخلی در نظر بگیرید.
عیسی ناصری؛ شخصیت تاریخی و نام او
عیسی در محیط یهودیِ جلیل و در دوران امپراتوری روم زندگی کرد. ناصره شهری بود که نام او با آن پیوند خورد؛ اورشلیم و یهودیه نیز در رخدادهای پایانی زندگی‌اش نقش داشتند. هیرودیس بزرگ در روایت‌های مربوط به تولد عیسی مطرح می‌شود، در حالی که پونتیوس پیلاطس، والی رومی یهودیه، در زمان مصلوب شدن او مقام حکومتی داشت. تاریخ دقیق تولد و مرگ عیسی قطعی نیست؛ پژوهشگران معمولاً درباره آن‌ها برآوردهایی ارائه می‌کنند، نه تاریخ‌هایی بی‌چون‌وچرا.
منابع مسیحی، به‌خصوص اناجیل و نامه‌های پولس، و گزارش‌های غیرمسیحی مانند اشاره تاسیتوس به اعدام مسیح در دوره پیلاطس و گزارش‌های یوسفوس فلاویوس، در بررسی تاریخی اهمیت دارند. این گزارش‌ها از نظر زمان نگارش، هدف و میزان نزدیکی به رویداد یکسان نیستند. بررسی تاریخی می‌پرسد درباره عیسی چه می‌توان از منابع شناخت؛ اعتراف ایمانی گامی فراتر می‌رود و او را مسیح و خداوند می‌خواند.
نام عیسی در زبان یونانی عهد جدید به صورت «ایسوس» (Iēsous) آمده است و به صورت‌های عبری و آرامیِ «یشوع» یا «یشوَع» مرتبط است؛ این نام با نام یوشع نیز پیوند زبانی دارد. معنای آن به «خداوند نجات می‌دهد» بازمی‌گردد. متی ۱:۲۱ این معنا را به مأموریت عیسی پیوند می‌دهد: او قوم خود را از گناهانشان نجات خواهد داد.
«مسیح» ترجمه مفهوم عبری «ماشیاح» (Mashiach) و برابر واژه یونانی «کریستوس» (Christos)، یعنی «مسح‌شده»، است. در سنت عهد عتیق، پادشاهان و کاهنان و گاه پیامبران برای مأموریتی ویژه مسح می‌شدند. مسیحیان عیسی را تحقق امیدهای عهد عتیق می‌دانند. اعمال رسولان ۱۰:۳۸ می‌گوید خدا او را با روح‌القدس و قدرت مسح کرد. بنابراین «عیسی» نام شخص و «مسیح» عنوان مأموریت اوست.
عنوان «خداوند» (Kyrios) در عهد جدید بیانگر اقتدار و جایگاه عیسی است. در یوحنا ۱۳:۱۳ شاگردان او را استاد و خداوند می‌خوانند و عیسی این عنوان را می‌پذیرد. توما پس از دیدار عیسی برخاسته می‌گوید: «خداوند من و خدای من!» (یوحنا ۲۰:۲۸). برای مسیحیان نخستین، گفتن اینکه عیسی خداوند است، اعترافی محوری درباره هویت او بود.
پسر خدا، تجسم و دو طبیعت مسیح
انجیل‌ها عیسی را «پسر خدا» معرفی می‌کنند؛ این عنوان به تولد جسمانی یا زیستی خدا اشاره ندارد. در الهیات مسیحی، پسر از ازل با پدر در رابطه‌ای یگانه است. مرقس ۱:۱۱ و متی ۱۷:۵ صدای آسمانی را در تعمید و دگرگونی عیسی روایت می‌کنند؛ متی ۱۶:۱۶ نیز اعتراف پطرس را ثبت می‌کند که عیسی «مسیح، پسر خدای زنده» است. یوحنا ۳:۱۶ از محبت خدا و فرستادن پسر سخن می‌گوید.
یوحنا ۱:۱–۱۸ کلمه را از آغاز نزد خدا و خدا می‌خواند و می‌گوید کلمه جسم شد (یوحنا ۱:۱۴). عیسی در یوحنا ۸:۵۸ سخنی با پژواک نام الهی می‌گوید؛ در یوحنا ۱۰:۳۰ از یگانگی خود با پدر سخن می‌رود و در یوحنا ۱۴:۹ می‌گوید دیدن او، شناخت پدر را ممکن می‌کند. کولسیان ۱:۱۵–۲۰ و عبرانیان ۱:۱–۴ نیز جایگاه والا و نقش او را در آفرینش و نجات بیان می‌کنند. این متون پایه اعتقاد کلیسا به الوهیت عیسی‌اند.
مسیحیان او را صرفاً پیامبر یا معلم اخلاق نمی‌دانند: در روایت‌های انجیل، عیسی با اقتدار تعلیم می‌دهد، گناهان را می‌بخشد و خود را در رابطه‌ای یگانه با پدر معرفی می‌کند. این داوری، اعتراف ایمانی کلیساست؛ پژوهش تاریخی به‌تنهایی نمی‌تواند همه ادعاهای الهیاتی را اثبات یا رد کند.
«تجسم» (Incarnation) یعنی کلمه ازلی خدا طبیعت انسانی گرفت. در ایمان کاتولیک، عیسی یک شخص با دو طبیعت کامل، الهی و انسانی، است. او نه دو شخص است و نه آمیزه‌ای از خدا و انسان. الوهیت و انسانیتش نه مخلوط و دگرگون شده‌اند و نه از هم جدا هستند. به زبان ساده، همان شخصی که گرسنه می‌شود و رنج می‌کشد، در اعتقاد مسیحی پسر ازلی خدا نیز هست.
شورای نیقیه در سال ۳۲۵ برای روشن کردن رابطه پسر با پدر، واژه «هم‌ذات» (Homoousios) را به کار برد: پسر آفریده نیست، بلکه در الوهیت با پدر یکی است. شورای کالسدون در سال ۴۵۱ اعتراف کرد که مسیح در دو طبیعت، الهی و انسانی، در یک شخص شناخته می‌شود، «بدون آمیختگی، بدون تغییر، بدون تقسیم و بدون جدایی». این شوراها کوشیدند زبان مشترکی برای بیان ایمان کلیسا فراهم کنند. تعلیم‌نامه کلیسای کاتولیک، بندهای ۴۲۲ تا ۶۸۲، این آموزه‌ها و پیامدهای آن‌ها را شرح می‌دهد.
در الهیات مسیحی، تجسم از محبت خدا سرچشمه می‌گیرد: «خدا جهان را آن‌قدر محبت کرد…» (یوحنا ۳:۱۶). فیلیپیان ۲:۵–۱۱ فروتنی مسیح را تا مرگ بر صلیب توصیف می‌کند؛ عبرانیان ۲:۱۴–۱۸ می‌گوید او در زندگی انسانی و رنج انسان‌ها شریک شد تا یاری‌رسان باشد. تجسم، امکان شناخت خدا در زندگی و کردار عیسی و آشتی انسان با خدا را بیان می‌کند.
تولد، کودکی و آغاز مأموریت
لوقا ۱:۲۶–۳۸ روایت بشارت جبرائیل به مریم را نقل می‌کند؛ مریم با ایمان پاسخ می‌دهد و نقش روح‌القدس در بارداری او مطرح می‌شود. متی ۱:۱۸–۲۵ و لوقا ۲:۱–۲۰ دو روایت متفاوت اما مکمل از تولد در بیت‌لحم دارند. شبانان در انجیل لوقا و مجوسان در انجیل متی ظاهر می‌شوند؛ نباید این دو گزارش را یک صحنه واحد فرض کرد. متی ۲:۱۳–۲۳ از رفتن خانواده به مصر برای گریز از خطر هیرودیس و بازگشتشان به ناصره می‌گوید. لوقا ۲:۴۱–۵۲ عیسی دوازده‌ساله را در معبد نشان می‌دهد که با آموزگاران گفت‌وگو می‌کند و در حکمت و قامت رشد می‌یابد.
در آغاز زندگی عمومی، عیسی به‌دست یحیی تعمیددهنده تعمید گرفت (متی ۳:۱۳–۱۷؛ مرقس ۱:۹–۱۱؛ لوقا ۳:۲۱–۲۲). این رویداد در اناجیل با نزول روح‌القدس و صدای پدر همراه است و هویت و مأموریت عیسی را آشکار می‌سازد؛ تعمید او به معنای اعتراف به گناه نیست. سپس، در روایت متی ۴:۱–۱۱ و لوقا ۴:۱–۱۳، عیسی در بیابان با وسوسه روبه‌رو می‌شود و با کلام خدا پاسخ می‌دهد. شرح کامل‌تر را می‌توان در صفحه پیشنهادی تعمید عیسی مسیح پی گرفت.
عیسی شاگردانی برگزید و دوازده رسول را مأمور شهادت و خدمت کرد (مرقس ۳:۱۳–۱۹؛ لوقا ۶:۱۲–۱۶). پطرس در میان آنان نقشی برجسته دارد، هرچند مأموریت به گروهی سپرده می‌شود. مرقس ۱:۱۴–۱۵ پیام آغازین عیسی را خلاصه می‌کند: ملکوت خدا نزدیک شده، پس توبه کنید و به خبر خوش ایمان آورید.
ملکوت خدا و تعالیم عیسی
«ملکوت خدا» در درجه نخست به فرمانروایی و حضور خدا اشاره دارد، نه فقط مکانی در آینده. این پادشاهی در مأموریت عیسی نزدیک می‌شود و با عدالت، رحمت، آشتی و صلح شناخته می‌شود. عیسی شاگردان را فرا می‌خواند که نخست ملکوت و عدالت خدا را بجویند (متی ۶:۳۳). لوقا ۱۷:۲۰–۲۱ نیز بر حضور ملکوت در میان مردم تأکید می‌کند.
موعظه سر کوه در متی ۵–۷ خوشا به حال فقیران در روح و صلح‌جویان را اعلام می‌کند، محبت به دشمنان را می‌آموزد و به بخشش، فروتنی و صداقت فرامی‌خواند. عیسی در متی ۲۲:۳۴–۴۰ و مرقس ۱۲:۲۸–۳۴ محبت خدا و محبت همسایه را محور شریعت می‌داند. این محبت صرف احساس نیست؛ در رفتار روزانه، بخشش و توجه به نیازمند جلوه می‌کند.
دعای ربانی در متی ۶:۹–۱۳ الگویی برای دعاست: ستایش خدا، درخواست آمدن ملکوت، نیازهای روزانه، بخشش و رهایی از بدی. عیسی دعا در خلوت و اعتماد به خدا را نیز تعلیم می‌دهد. برای توضیح کامل‌تر، به مطلب پیشنهادی دعای ربانی مراجعه کنید؛ اگر نشانی صفحه در دسترس نیست، URL نسازید و تنها عنوان را به‌عنوان پیشنهاد لینک به کار ببرید.
تمثیل‌ها مفاهیم دشوار را با داستان‌های آشنا بیان می‌کنند. سامری نیکو (لوقا ۱۰:۲۵–۳۷) نشان می‌دهد همسایه‌بودن در عمل به رحمت معنا می‌یابد. پسر گمشده (لوقا ۱۵:۱۱–۳۲) تصویر بازگشت و بخشش پدرانه است؛ گوسفند گمشده (لوقا ۱۵:۳–۷) از شادی یافتن گمشده می‌گوید. برزگر (متی ۱۳:१–२३) به پاسخ‌های گوناگون به کلام خدا می‌پردازد. دانه خردل (متی ۱۳:۳۱–۳۲) رشد پادشاهی خدا از آغاز کوچک را نشان می‌دهد و گنج پنهان (متی ۱۳:۴۴) ارزش بی‌همتای آن را. ده باکره (متی ۲۵:۱–۱۳) نیز به بیداری و آمادگی برای آمدن داماد، تصویری از انتظار، دعوت می‌کند.
معجزات عیسی؛ نشانه‌های شفقت و ملکوت
اناجیل از شفای نابینایان، جذامیان، مرد مفلوج، زن مبتلا به خونریزی و مادرزن پطرس سخن می‌گویند (برای نمونه مرقس ۲:۱–۱۲؛ ۵:۲۵–۳۴؛ متی ۸:۱۴–۱۷). عیسی طوفان را آرام می‌کند، بر آب راه می‌رود، در قانا آب را به شراب بدل می‌سازد و جمعیتی را خوراک می‌دهد (مرقس ۴:۳۵–۴۱؛ یوحنا ۲:۱–۱۱؛ ۶:۱–۱۴). روایت‌های برخاستن دختر یایروس، پسر بیوه نائین و ایلعازر نیز در اناجیل آمده‌اند (مرقس ۵:۲۱–۴۳؛ لوقا ۷:۱۱–۱۷؛ یوحنا ۱۱).
در متن انجیل، معجزات اقتدار عیسی را نشان می‌دهند، اما به اثبات قدرت محدود نیستند: آن‌ها با شفقت نسبت به رنج‌دیدگان و نشانه نزدیک شدن ملکوت همراه‌اند. از دید تاریخی، پژوهشگر می‌تواند روایت‌ها و نقش آن‌ها در جوامع نخستین را بررسی کند؛ پذیرش معجزه به‌عنوان عمل خدا، داوری ایمانی نیز هست.
ورود به اورشلیم، شام آخر و صلیب
عیسی در روزهای پایانی به اورشلیم وارد شد؛ ورود بر الاغ در متی ۲۱:۱–۱۱ با تصویر پادشاهی فروتنانه در زکریا ۹:۹ پیوند دارد. او در معبد تعلیم داد و با برخی رهبران مذهبی بر سر تفسیر، اقتدار و کردار دینی رویارو شد. این تعارض را نباید به همه یهودیان تعمیم داد: عیسی، شاگردانش و نخستین پیروان او نیز یهودی بودند.
در شام آخر، بنا بر روایت‌های متی ۲۶:۱۷–۳۰، مرقس ۱۴:۱۲–۲۵ و لوقا ۲۲:۷–۲۰، عیسی نان و جام را به خود و عهد تازه پیوند داد. در یوحنا ۱۳، شستن پای شاگردان الگویی از خدمت فروتنانه است. کلیسای کاتولیک این آیین را عشای ربانی می‌نامد و در آن یادبود و حضور رازآمیز مسیح را می‌بیند. جزئیات را در مقاله تخصصی پیشنهادی شام آخر و عشای ربانی بخوانید.
در باغ جتسیمانی، روایت‌ها رنج و اضطراب انسانی عیسی و تسلیم او به اراده پدر را بازمی‌نمایند (متی ۲۶:۳۶–۴۶؛ لوقا ۲۲:۳۹–۴۶). یهودا جای او را به دستگیرکنندگان نشان داد. پس از محاکمه نزد مقامات مذهبی، عیسی به پیلاطس سپرده شد و حکومت روم حکم اعدام با صلیب را اجرا کرد؛ صلیب در امپراتوری روم مجازاتی خشن و تحقیرآمیز بود.
زمینه اعدام، نگرانی سیاسی و اتهام‌هایی درباره پادشاهی عیسی را دربر می‌گرفت؛ پژوهشگران درباره جزئیات محاکمه و سهم بازیگران تاریخی بحث می‌کنند. از منظر الهیاتی، کلیسا مرگ او را قربانیِ محبت و عمل نجات‌بخش برای آشتی انسان با خدا می‌داند. این آموزه مجوز سرزنش جمعی نیست: نمی‌توان مسئولیت مرگ عیسی را به همه یهودیان آن روزگار یا یهودیان امروز نسبت داد. نقش برخی رهبران مشخص در روایت‌ها باید از مسئولیت حکومت روم و تصمیم پیلاطس و نیز از تعمیم‌های نادرست جدا شود.
مرگ و رستاخیز؛ مرکز امید مسیحی
چهار انجیل مصلوب شدن عیسی را روایت می‌کنند (متی ۲۷؛ مرقس ۱۵؛ لوقا ۲۳؛ یوحنا ۱۹). عبارت‌هایی که در سنت مسیحی «هفت گفته بر صلیب» نامیده شده‌اند، از ترکیب روایت‌های انجیل گردآوری می‌شوند و همه در یک انجیل واحد نیستند. یوسف اهل رامه پیکر عیسی را در قبر گذاشت (متی ۲۷:۵۷–۶۶؛ یوحنا ۱۹:۳۸–۴۲). مسیحیان مرگ او را واقعی می‌دانند، نه ظاهری.
رستاخیز در ایمان مسیحی بازگشت ساده به زندگی زمینی نیست؛ خدا عیسی را از مرگ برمی‌خیزاند و او وارد حیاتی دگرگون‌شده و جلال‌یافته می‌شود. متی ۲۸، لوقا ۲۴ و یوحنا ۲۰–۲۱ از قبر خالی و دیدارهای شاگردان سخن می‌گویند. در گزارش‌ها زنان از نخستین شاهدان‌اند. پولس نیز در اول قرنتیان ۱۵:۳–۸ از سنتی درباره مرگ، دفن، برخاستن و ظهور مسیح یاد می‌کند.
قبر خالی، شهادت‌های متنی و گزارش ظهورها موضوع مطالعه تاریخی‌اند؛ اعتراف به اینکه خدا عیسی را واقعاً از مردگان برخیزاند، بیان ایمان است و نباید آن را نتیجه آزمایش علمی یا اثبات آزمایشگاهی معرفی کرد. پولس در اول قرنتیان ۱۵:۱۲–۱۹ می‌گوید اگر مسیح برنخاسته باشد، بشارت و ایمان بی‌پایه است. رستاخیز در پیام رسولان مرکز امید به پیروزی خدا بر گناه و مرگ و وعده زندگی جاودان است. برای مطالعه جزئی‌تر، صفحه پیشنهادی مصلوب شدن عیسی مسیح و رستاخیز عیسی مسیح مناسب است.
عروج، بازگشت و داوری
اعمال رسولان ۱:۱–۱۱ از عروج عیسی سخن می‌گوید؛ این زبان به جایگاه او در جلال خدا اشاره دارد، نه صرفاً جابه‌جایی مکانی. اعتقادنامه‌ها می‌گویند مسیح در دست راست پدر نشسته است. در ایمان کاتولیک، او سر کلیساست و از راه کلام و آیین‌های کلیسا حضور دارد؛ عبرانیان ۷:۲۵ از شفاعت پیوسته او سخن می‌گوید. عروج عیسی را می‌توان در صفحه پیشنهادی عروج عیسی مسیح جداگانه بررسی کرد.
«پاروسیا» (Parousia) اصطلاحی یونانی برای آمدن یا حضور دوباره مسیح است. متی ۲۴، اعمال رسولان ۱:۱۱ و اول تسالونیکیان ۴:۱۳–۱۸ امید مسیحیان به بازگشت او را بیان می‌کنند. این امید دعوت به آمادگی و وفاداری است، نه محاسبه تاریخ. متی ۲۵:۳۱–۴۶ مسیح را داور می‌نمایاند و مسئولیت انسان در برابر خدا و همسایه را برجسته می‌کند؛ امید نهایی نیز آفرینش نو و عدالت خداست.
اعتقادنامه‌های مسیحی و بیان ایمان
اعتقادنامه نیقیه ـ قسطنطنیه، که صورت نهایی شناخته‌شده‌اش به شورای قسطنطنیه در سال ۳۸۱ پیوند دارد و بر ایمان نیقیه تکیه می‌کند، عیسی را پسر یگانه، مولود از پدر پیش از همه زمان‌ها و هم‌ذات با او می‌خواند. این اعتقادنامه از تجسم به‌واسطه روح‌القدس و تولد از مریم، مصلوب شدن، رستاخیز و عروج سخن می‌گوید. اعتقادنامه رسولان نیز به تولد از مریم باکره، رنج، مرگ، رستاخیز، عروج و داوری اشاره دارد. این متن‌ها خلاصه‌های عبادی و تعمیدی ایمان کلیسا هستند؛ جایگزین شرح کامل الهیات یا مطالعه خود اناجیل نیستند.
دیدگاه‌های دیگر درباره عیسی
| دیدگاه | توصیف کوتاه |
|---|---|
| مسیحیت کاتولیک | عیسی مسیح، پسر ازلی خدا و خداوندی است که طبیعت انسانی گرفت؛ او مصلوب شد و برخاست. |
| اسلام | عیسی (ع) مسیح و پیامبری بزرگ، متولد از مریم است؛ برداشت اسلامی از الوهیت و صلیب با آموزه مسیحی تفاوت دارد. |
| یهودیت | یهودیت عیسی را خدا نمی‌داند و جایگاه او را در چارچوب سنت‌های متفاوت یهودی تفسیر می‌کند. |
| پژوهش تاریخی و سکولار | عیسی را در بستر یهودیت قرن نخست و امپراتوری روم مطالعه می‌کند، بی‌آنکه به‌تنهایی داوری ایمانی را مفروض بگیرد. |
این مقایسه فشرده، تفاوت آموزه‌ها را نشان می‌دهد و جای بررسی دقیق هر سنت را نمی‌گیرد. تفاوت میان «شناخت تاریخی» و «اعتراف ایمانی» به فهم منصفانه گفت‌وگوی ادیان کمک می‌کند.
پرسش‌های متداول
۱. عیسی مسیح کیست؟
در ایمان مسیحی، عیسی شخصیتی تاریخی از جلیل، پسر خدا و کلمه مجسمی است که معلم ملکوت، نجات‌دهنده، مصلوب و برخاسته از مردگان شناخته می‌شود.
۲. نام عیسی چه معنایی دارد؟
نامی مرتبط با شکل عبری و آرامی یشوع است و معنای آن «خداوند نجات می‌دهد» دانسته می‌شود.
۳. چرا به عیسی لقب مسیح داده شده است؟
«مسیح» یعنی «مسح‌شده» و عنوانی برای مأموریت ویژه او در تحقق امیدهای عهد عتیق است.
۴. آیا عیسی خداست؟
بله؛ اعتقاد رسمی مسیحی او را پسر ازلی خدا و هم‌ذات با پدر می‌داند، نه موجودی آفریده‌شده.
۵. چرا عیسی پسر خدا نامیده می‌شود؟
این عنوان رابطه یگانه و ازلی او با پدر را بیان می‌کند و به معنای فرزندآوری جسمانی یا زیستی خدا نیست.
۶. آیا عیسی هم انسان و هم خدا بود؟
بله. آموزه کالسدون او را یک شخص با دو طبیعت کامل، الهی و انسانی، می‌داند.
۷. منظور از تجسم خدا چیست؟
یعنی کلمه خدا طبیعت انسانی گرفت و در عیسی به‌صورت انسانی در تاریخ زندگی کرد (یوحنا ۱:۱۴).
۸. عیسی در کجا متولد شد؟
انجیل‌های متی و لوقا محل تولد او را بیت‌لحم معرفی می‌کنند.
۹. پدر زمینی عیسی چه کسی بود؟
یوسف همسر مریم و سرپرست قانونی و پدر اجتماعی عیسی در روایت انجیل‌هاست؛ ایمان مسیحی تولد عیسی را کار روح‌القدس می‌داند.
۱۰. عیسی چند سال زندگی کرد؟
سن دقیق او معلوم نیست. مأموریت عمومی‌اش حدوداً چند سال طول کشید و در زمان پیلاطس مصلوب شد؛ تاریخ‌های دقیق محل بحث‌اند.
۱۱. عیسی چه زمانی مأموریت عمومی خود را آغاز کرد؟
پس از تعمید به‌دست یحیی، در بزرگسالی و در بستری که معمولاً به حدود دهه سوم میلادی نسبت داده می‌شود؛ تاریخ دقیق قطعی نیست.
۱۲. چرا عیسی تعمید گرفت؟
او با مردم و مأموریت نجات‌بخش خود همبستگی نشان داد و آغاز مأموریتش با نزول روح‌القدس و صدای پدر معرفی شد.
۱۳. چرا عیسی معجزه می‌کرد؟
معجزات در انجیل نشانه اقتدار، شفقت و نزدیک شدن ملکوت خدا هستند.
۱۴. مهم‌ترین تعالیم عیسی چه بودند؟
محبت به خدا و همسایه، رحمت، بخشش، فروتنی، عدالت، دعا و وفاداری به ملکوت خدا.
۱۵. ملکوت خدا چیست؟
حاکمیت و حضور خداست که در مأموریت عیسی نزدیک می‌شود و به عدالت، صلح و رحمت فرا می‌خواند.
۱۶. چرا عیسی مصلوب شد؟
حکومت روم او را اعدام کرد؛ زمینه سیاسی و تعارض‌های زمانه دخیل بود. الهیات مسیحی مرگ او را نجات‌بخش و آشتی‌دهنده می‌داند.
۱۷. آیا عیسی واقعاً مرد؟
بله. مسیحیان مرگ واقعی او بر صلیب و دفنش را بخشی اساسی از اعتقاد خود می‌دانند.
۱۸. رستاخیز عیسی چه معنایی دارد؟
یعنی خدا او را از مرگ برخیزاند و حیاتی دگرگون‌شده به او بخشید؛ این رویداد با بازگشت معمول به زندگی زمینی یکی نیست.
۱۹. آیا رستاخیز مرکز ایمان مسیحی است؟
بله. پولس می‌گوید اگر مسیح برنخاسته باشد، ایمان بی‌پایه است (اول قرنتیان ۱۵:۱۲–۱۹).
۲۰. عیسی پس از رستاخیز به کجا رفت؟
بر اساس ایمان مسیحی، او عروج کرد و در جلال خدا، «در دست راست پدر»، جای دارد.
۲۱. آیا عیسی دوباره بازخواهد گشت؟
بله، بازگشت او در جلال بخشی از امید اعتقادنامه‌های مسیحی است؛ زمان آن معلوم نیست.
۲۲. تفاوت عیسی و مسیح چیست؟
عیسی نام شخص و مسیح عنوانی به معنای «مسح‌شده» است.
۲۳. چرا مسیحیان عیسی را خداوند می‌نامند؟
این عنوان در عهد جدید اقتدار و هویت الهی او را بیان می‌کند و اعتراف شاگردان به اوست.
۲۴. آیا عیسی در اسلام نیز پذیرفته شده است؟
بله. اسلام عیسی را پیامبری بزرگ و مسیح می‌شناسد، اما درباره الوهیت، صلیب و رستاخیز برداشت متفاوتی با مسیحیت دارد.
منابع و برای مطالعه بیشتر
- کتاب مقدس: انجیل‌های متی، مرقس، لوقا و یوحنا؛ اعمال رسولان؛ اول قرنتیان؛ فیلیپیان؛ کولسیان و عبرانیان.
- Catechism of the Catholic Church، بندهای ۴۲۲ تا ۶۸۲، به‌ویژه بخش‌های مربوط به مسیح، زندگی عمومی، فصح، رستاخیز و عروج.
- اعتقادنامه نیقیه ـ قسطنطنیه و اعتقادنامه رسولان.
- تعریف شورای کالسدون (۴۵۱) درباره شخص واحد مسیح در دو طبیعت؛ و اسناد شورای نیقیه (۳۲۵).
- شورای واتیکان دوم، قانون اساسی جزمی درباره وحی الهی، Dei Verbum.
- تاسیتوس، Annals 15.44؛ یوسفوس فلاویوس، Antiquities of the Jews، کتاب ۱۸ و ۲۰. این منابع با توجه به زمینه و تاریخ نگارششان ارزیابی می‌شوند.
در ایمان مسیحی، عیسی ناصری هم معلمی است که ملکوت خدا را بشارت داد و هم کلمه مجسم، پسر خدا و نجات‌دهنده‌ای که به‌راستی انسان شد. کلیسا مرگ او بر صلیب را عمل محبت و آشتی و رستاخیزش را پیروزی خدا بر گناه و مرگ می‌داند؛ از همین رو، زندگی او گذشته‌ای دور و بی‌اثر نیست، بلکه سرچشمه امید و دعوت به محبت، عدالت و شناخت خداست. خواندن چهار انجیل، با توجه به تفاوت روایت‌ها و پیام مشترکشان، راهی مناسب برای آشنایی عمیق‌تر با شخصی است که در مرکز ایمان مسیحی قرار دارد.
